چه دردی است میان جمع بودن                ولی در گوشه ای تنها نشستن

برای دیگران چون کوه بودن                      ولی در چشم خود آرام شکستن

برای هر کسی شعری سرودن                ولی لبهای خودرا همواره بستن

به رسم دوستی دستی فشردن             ولی با هر سخن قلبی شکستن

به نزد عاشقان ، چون سنگ خاموش       ولی در بطن خود غوغا نشستن

به من هر دم نوای دل زند بانگ              چه خوش باشد از این غمخانه رفتن