داستانهای کوتاه اما آموزنده

گل انداما! به سويم دسته اي گل

فرستادي مرا پروانه كردي

 مرا كاشانه چون غمخانه اي بود

 تو اين غمخانه را گلخانه كردي

 ز دست قاصدت گل را گرفتم

 به هر گلبرگ آن صد بوسه دادم

 پس از آن با دلي آكنده از شوق

 به آرامي به گلداني نهادم

 شبانگه گرد گل پروانه گشتم

 به ياد تو به گل بس راز گفتم

 حكايت ها كه با تو گفته بودم

 به جاي تو به گلها باز گفتم

ميان دسته گل زنبقت را

 به اشك چشم گريان آب دادم

 بنفشه را به ياد گيسوانت

 به انگشتم گرفتم تاب دادم

 گل ناز تو را بوسيدم از شوق

 ولي آن گل كجا ناز تو را داشت؟

 نشاني از تو در او بود اما

 كجا چشم فسون ساز تو را داشت؟

 به روي برگ زيباي گل سرخ

 نهادم با دلي غمگين لبم را

 به اميدي كه با ياد لب تو

 به صبح آرم به شادي يك شبم را

 ولي هرچند بوسيدم گلت را

 دل تنگم چو غنچه هيچ نشكفت

 در آن حالت كه گرم بوسه بودم

 گل سرخ تو در گوشم چنين گفت:

 گل سرخم مخوان، اي عاشق مست

 كه من پيش لب يار تو خارم

 به سرخي گرچه دارم رنگ آن لب

 ولي شيريني و گرمي ندارم !!!